Jeszcze kilka słów o styczniu. Tak naukowo... bo zaczęło się robić poważnie w tej kwestii. Wyznaczone terminy pierwszych egzaminów. I żeby było jeszcze ciekawiej... zaliczenia z Historii Filozofii oraz z Historii Powszechnej XX Wieku w postaci referatów...

Efekt?

Je¶li chodzi o Historię Filozofii gdzie każdy miał na wybrany przez siebie temat napisać referat... ja wzi±łem na "warsztat" Niccolo Machiavellego opisuj±c jego życie i pogl±dy. Z racji marnej oferty uczelnianej biblioteki... w "stanie wyższej konieczno¶ci"... rozpocz±łem wędrówkę po olsztyńskich bibliotekach. W efekcie... zasadnicza czę¶ć pracy pisana była w nocy z pi±tku na sobotę (podczas gdy termin oddania wypadał wła¶nie w sobotę). Kropka kończ±ca ostatnie zdanie została postawiona mniej więcej około godziny 6 nad ranem. W indeksie ocena... "bardzo dobry".

W przypadku Historii Powszechnej XX Wieku przydzielony mi został temat "przyczyn, przebiegu i skutków rozpadu (czy też może raczej powstania) państw byłej Jugosławii po II wojnie ¶wiatowej". Jak się okazało... dostępno¶ć materiałów jeszcze gorsza niż w przypadku Machiavellego. Kolejne biblioteki. Praca ponownie pisana "krytycznej nocy". Gotowo¶ć do druku ogłoszona około godziny 8:15 rano. No comments. Wielk± jednak nagrod± za te trudy i po¶więcenie był moment gdy podczas ostatnich ćwiczeń, w trakcie ogłaszania ocen usłyszałem...

- ... ale najlepsza praca należy do... (i tu została wymieniona moja osoba).

Nieuchronna kolej rzeczy. Boże Narodzenie, Nowy Rok... to wszystko już było za mn±. I kolejna nieunikniona pozycja. Kolęda. W "wolnym" tłumaczeniu... wędrowanie od drzwi do drzwi parafialnego wysłannika pod hasłem... "co łaska...". Tym razem nie udało mi się w porę ewakuować z domu. I przyszło to to... ksi±dz proboszcz... co to ci±gle się drapie jakby wszy miał. Przyszedł... nie do¶ć, że sam... to jeszcze z asyst± w postaci ministranta. Wyci±gn±ł nasz± "rodzinn± czarn± teczkę" i zabrał się za pranie domowych brudów. Gdy temat zszedł na kwestie kierunku moich obecnych studiów rozpoczęło się drwienie, wy¶miewanie, wręcz poniżanie w stylu "co to w ogóle za kierunek"... itp... itd. I tylko resztki osobistej przywoito¶ci powstrzymały mnie przed gło¶nym wyrażeniem co o NIM my¶lę i gdzie GO mam...

Niech mi będzie wybaczone, ale kto w ogóle dał MU prawo krytykowania po¶rednio mojej osoby!!! Kto mu dał prawo by dyskredytować mój wybór!!! Kto mu dał prawo by co¶ w czym się wreszcie w jaki¶ sposób odnalazłem, co sprawiło, że moje życie choć w pewnym stopniu stało się normalne sprowadzać do "totalnej bezsensowno¶ci"!!! No kto???!!!

Ja na pewno nie...

Było popołudnie dnia 30 grudnia 2006 roku. Mr Belmondo pod±żał miejskim autobusem przez ulice rodzinnego miasta. Autobusem, o którym obecnie nikt nie jest w stanie nic więcej powiedzieć. Ani numeru linii, ani koloru pojazdu, ani tego czy ktokolwiek z pasażerów zwrócił na niego uwagę. Mijały minuty. Wysiadaj±c na przystanku rozejrzał się dookoła. Wszystko wygl±dało tak jak w normalne sobotnie zimowe popołudnie. Może tylko gdzie¶ w oddali słychać było huk petard przedwcze¶nie odpalanych przez osiedlowe małolaty. Nie zważaj±c na to udał się w obranym przez siebie kierunku. W kierunku, który był mu dobrze znany lecz jednocze¶nie pokonywana droga zawsze mogła nie¶ć ze sob± niespodzianki. Spędzaj±c tylko tyle czasu ile to było niezbędne przy dworcowej kasie pewnym krokiem skierował się ku dworcowemu peronowi. Jednemu z trzech. Ku żelaznej drodze wiod±cej ku horyzontowi, granicy zasięgu ludzkiego wzroku. Nieznany kobiecy głos przemówił z peronowego gło¶nika. Czuć było z niego słowny automatyzm, bezduszno¶ć. Zbliżaj±cy się stukot stalowych kół. Poci±g. Mr Belmondo nie wiedział sk±d ów wyruszył. Był jedynie przekonany, że dowiezie go do miejsca przeznaczenia...

Stop!!!

Dosyć dramaturgii...

Bo jeszcze kto¶ się zestresuje to czytaj±c.

To teraz po kolei i już mniej tajemniczo. Na Sylwestra dostałem zaproszenie... można się domy¶leć... do Gdańska. W poci±gu przydzielone mi zostało miejsce "prawie dla VIP-ów"... z racji noworocznego szczytu podróżniczego wszystkie miejsca w przedziałach jak i na korytarzach były zajęte... przyszło mi jechać w ¶rodku kalendarzowej zimy w wagonie rowerowym. Zawsze to jaka¶ atrakcja. A u rodzinki... pierwsi sylwestrowi go¶cie. Aż z Wrocławia. Jak mało o sobie wiemy wzajemnie niech ¶wiadczy fakt, że owymi go¶ćmi (w tym przypadku go¶ciówami... powiedziałbym nawet) była dawna koleżanka Nikki ze szkoły wraz ze swoj± ukochan±... sympatyczn±, blond piękno¶ci± o imieniu Lena... rodem z Białorusi. Nie wybiegaj±c w przyszło¶ć szepnę tylko ze powitanie nowego roku zapowiadało się oczywi¶cie tęczowo. Aby wprowadzić się w stosowny klimat wieczór wypełniło nam ogl±danie filmu, który to wprawił nas w lekka perwersyjny humor (chociaż Lena po kilku czy też kilkunastu minutach opu¶ciła nas stwierdzaj±c, że tego nie da się ogl±dać"). Nie sugeruj±c niczego, nie namawiaj±c nikogo do ogl±dania wspomnę tylko, że tytuł filmu brzmiał "Another gay movie". Taka tęczowa (z akcentem na… męska) parodia American Pie. Tylko dla osób o wysokim poziomie tolerancji na "zboczony humor". Wracaj±c do wieczoru... z racji ilo¶ci go¶ci (przypadkowy rym) przyszło mi spać w pokoju razem z Trolami. Na piętrowym łóżku... ja na górze... one na dole. Wkrótce też się okazało, że jedno z Troli... chrapie. Ja... zwyczajowo sypiaj±cy sam... osobi¶cie nie chrapi±cy... możecie się domy¶leć jakie to dla mnie było doznanie. Rano... ku wielkiej rado¶ci Troli... obudził mnie chór tańcz±co-¶piewaj±cych kwiatków... mała demonstracja bożonarodzeniowych prezentów. Ostatni dzień starego roku... pochmurny... deszczowy... wietrzny. Wiało do tego stopnia, że gdy wracali¶my z marketa zaopatrzeni w prowiant na wieczór w pewnym momencie niespodziewany zryw powietrzny prawie porwał nam przesympatyczn± Lenę. A ja... albo do¶wiadczony nocnym obcowaniem z chrapi±cym Trolem... ewentualnie wyj±tkowo niesympatyczn± pogod±... trudno powiedzieć... zapadłem w głębok± kilkugodzinn± drzemkę. Wróciwszy do ¶wiata żywych przekonałem się, że omin±ł mnie ostatni w 2006 roku zachód słońca... a ponadto domownicy jak i obecni go¶cie "specyficznie" się u¶miechali do mnie na powitanie gdy ponownie zaistniałem ciałem i dusz± w¶ród obecnych. Impreza w prawdziwie zróżnicowanym towarzystwie... zarówno pod względem wiekowym jak i narodowo¶ciowym. A że zebrało się grono ¶wiatłych ludzi, posiadaczy ¶wiatłych umysłów... ustalili¶my co następuje... by sprostać wymaganiom wszystkich zebranych... w tym niecierpliwie oczekuj±cych na "szampana" (truskawkowego?) Troli... nowy rok będziemy witać według czasu rosyjskiego, polskiego... no i jeszcze ewentualnie według białoruskiego. Nie musze pewnie w tym momencie dodawać, że głównym autorem tego "perfidnego" planu była Lena, jako osoba obeznana w różnicach czasowych między czasem polskim a "tym bardziej na wschód". Wymieniaj±c zasługi Leny trzeba dodać też, że to wła¶nie Ona wzięła na siebie jakże odpowiedzialn± rolę dozowania płynów pobudzaj±co-rozweselaj±cych. Im bliżej było północy tym humory coraz bardziej dopisywały... parkiet mieszkanka był wystawiany na coraz większ± próbę... układy choreograficzne stawały się coraz bardziej frywolne... a ma koszula zadziwiaj±co często oddalała się z mego ciała. Po prawdzie... specjalnie sie przed tym nie broniłem. Kulminacj± wieczoru był występ kabaretu Ani Mru Mru... made by 'trójmiasto girls squad and company'. Ach ten Tofik i jego Tato. Bo je¶li jeszcze tego drodzy czytelnicy nie wiecie... LEONARDO... to... BRZYYYYYYYYYYYDAAAAAAAAAL. Gdy nadchodziła północ, zaopatrzeni w nieodpieczętowane opakowania szklane... zwane też potocznie butelkami... opu¶cili¶my mieszkanko by przed blokiem wpatrywać się w przesuwaj±ce wskazówki zegarków, tudzież zmieniaj±ce się cyferki na wy¶wietlaczu zwiastuj±ce ostatnie chwile 2006 roku. Przy stanie 0:00 strzeliły korki napojów szampanopodobnych, na horyzoncie rozpoczęła się kanonada fajerwerków. Prawdziwe prawie półgodzinne pirotechniczne show. Tak naprawdę to nie nad±żałem z obracaniem głowy by ogarn±ć wszystko to co działo się na niebie wokoło nad naszymi głowami. A gdzie¶ w oddali... na trójmiejskiej starówce... podobno Doda Elektroda "uatrakcyjniała" te jedyne, niepowtarzalne chwile. By dopełnić atrakcji wieczoru należy wspomnieć o tradycyjnych już wypadach na balkon i częstym widoku wędruj±cych pod nim panów w stanie "zróżnicowanej ¶wieżo¶ci", jak też i od czasu do czasu poszukuj±cych "dyskretnych kraczków". A rano... nie¶wiadome nocnych wydarzeń...Trole królowały w rodzinkowym mieszkanku probuj±c nakłonić wszystkich do intensywnego spędzenia pierwszego dnia 2007 roku...

I w tym miejscu... nie rozpisuj±c sie juz zbytnio... chciałbym podziękować całej tęczowej rodzince za zaproszenie... wszystkim obecnym za ¶wietn± zabawę... i też za co¶ co być może trudno uj±ć słowami, ale znaczy dla mnie bardzo dużo...

Zatem...

Żyjmy długo i szczę¶liwie :)

Można stwierdzić, że "¶wi±teczna alergia" u mnie... utrzymuje się. Może nie w takim stopniu jak w poprzednich latach ale jednak jest. Korki na ulicach, otaczaj±ce ludzkie masy węrduj±ce przez miasto, czy też nieustanne dopytywanie co chiałbym dostać pod choinkę (chociaż gdybym nic nie dostał to pewnie bym się specjalnie się nie stresował... inaczej mówi±c... "przymusowa tradycja"). Wszechogarniaj±ca komercja. A gdy przyszły już ¶więta "dziwnym" trafem pod choink± znalazłem wła¶nie te prenzenty, o których gdzie¶ tam wspomniałem w ramach wymuszonych życzeń. Tłumy ludzi przwijaj±ce się przez dom i ja... nie mog±cy znaleĽć sobie miejsca... snuj±cy się z k±ta w k±t. Wielka ulga gdy było już "po"... gdy wreszcie człowiek został sam... gdy poczuł się swobodnie...